evlat

arin iki gündür ateşli. boğaz enfeksiyonu geçiriyor. ama neşesi, keyfi yerinde çok şükür...


o nedenle iki gündür kreşe gitmiyor.


bu sabah biz çıkarken uyuyordu. çıkmadan kocaman kocaman öptüm uyanmadı, istifini bile bozmadı :) sonra aklıma düştü, aras'a sordum "herkes çocuğunu bu kadar çok seviyorsa neden insanlar bu kadar rahat birbirlerini öldürüyorlar?"


aras "demek ki herkes bu kadar çok sevmiyor belki de?!" dedi..


gerçekten böyle bir şey mümkün olabilir mi? evladı daha az sevmek? evlat sevgisi ucu bucağı, tanımı, sınırı olmayan bir sevgi değil mi?


dünyadaki tüm cinayetler, savaşlar, kötülükler evlat sevgisiyle açıklanabilir mi bilmiyorum...belki insanoğlunun bencilliği en büyük sebep. herkes evladını aklını kaybedecek kadar çok seviyor ama herkes aynı şekilde bencil de aynı zamanda. bilmiyorum, bilemiyorum...


sonra fark ettim ki bugün berkin'in vurulduğu günmüş. annesinin içinin yanmaya başladığı günmüş. onu vuran, emri verenin de evladı var ve ben hiç sanmıyorum evlatlarını sevmediklerini. aynı benim gibi içleri titriyordur evlatlarına...ama benciller, çok benciller. ben başka türlü açıklayamıyorum kendime bu durumu...


karşımızdaki küçücük bir çocuk da olsa, kocaman bir insan da olsa ne farkeder, o da bir annenin evladı, kuzusu...bunu unutmamak bizi iyi bir insan yapacak.


Allah herkesin evladını korusun, herkesin yüzünü evlatlarından güldürsün.

düzelir mi?

arin'im baldan tatlı canım oğlum..

dün bu ülke evladını gömdü..15 yaşında..15 yaşına girdiğini bilmeden gitti berkin..

devlet faili mechul bir ölümmüş gibi yapıyor..faili var yavrum failini, katilini hepimiz tanıyoruz biliyoruz..ve o çıkıp da bir özür, bir başsağlığı bile dilemiyor..

dün bu ülke vicdanını da gömdü arincim..

ben çok korkuyorum arin'im..seni koruyamamaktan, seni bu ortamda büyütmek zorunda kalmaktan korkuyorum..acaba düzelir mi herşey? çocuklarımızın hatrına daha iyi insanlar olabilir miyiz?

dün berkin'in babasını izledim..anlattı oğlunu..yaşadıklarını anlattı..katili söyledi..sakindi çok sakin..böyle adamların yetiştireceği çocuklar ölmemeli öldürülmemeli..dünyada hiçbir çocuk ölmemeli, öldürülmemeli arincim..

karanlık günler yaşıyoruz oğlum..bu başımızdakiler daha öncekiler gibi değiller..bunlar kana susamış..farklılar..şeytanla işbirliği yapmışlar..bunlarla nasıl başedeceğimizi bulmaya çalışıyoruz hep beraber..

ali ismail'in, abdocan'ın, medeni'nin, ethem'in, berkin'in ismi parklara verilse..ve ben senin elinden tutup o parklara gitsem keşke..anlatsam sana olanları ve onların kim olduklarını..ve sen şaşırsan..çok şaşırsan..çünkü sen büyürken türkiye çok güzel bir yer olsa, sen bizim yaşadıklarımızı hiç yaşamamış olsan..ve kıymetini bilsen o parkların, o insanların..

ben bu ülkede yaşayan normal bir anne olmak istiyorum..tek derdim çocuğuma ne yemek yapsam olsa..tek derdim çocuğumu nereye götürsem olsa..en büyük kavgam çocuğuma cips yedirmemek olsa mesela..sonra arada bir hayaller kursam çocuğumla ilgili..okula başladığını hayal etsem, mezuniyetini hayal etsem, mürüvvetini hayal etsem..korkmadan..normal sıradan bir anne olsam keşke..

bu ülkedeki bütün annelerin içine acı ve korku yerleştirdiler..sadece bu yüzden bile yatacak yerleri yok bunların!

canım oğlum..

ben 11 mart sabahı saat yedide seni sıcacık yatağından alıp emzirdim..sen bana gülücükler attın..kafanı elini ağzını yüzünü her yerini öptüm kokladım seni emzirirken.."bugün tam 5 aylık oldu benim bebeğim" dedim..sevindim..sağlıklısın diye, büyüyorsun diye sevindim..

meğer aynı sabah saat yedide bir anne yanmış kavrulmuş..bilmiyordum..

Allah'ım seni korusun oğlum..beni seninle sınamasın..beni sensiz bırakmasın..Allah'ım bütün çocukları korusun, hiçbirini annelerinden ayırmasın......

seni o kadar çok seviyorum ki..

16 kilo..

berkin elvan 15 yaşında..14 yaşında kafasından biber kapsülüyle vuruldu..45 kilo olarak girdiği hastanede nerdeyse bir yıldır komada..16 kiloya düşmüş..16 kilo..kimilerinin vicdanı bu kadar bile etmiyo..ah be kardeşim bi uyansan seni elleriyle besleyecek bi sürü insan var..bi uyansan......

arin'im..güzel çocuğum..

biz anneler..önce varlığınızı öğreniyoruz..ya bi test çubuğunda ya da bi doktor kontrolünde..şaşkınlık, korku, sevinç milyonlarca duyguyu o anda yaşıyoruz..dokuz ay tam dokuz ay besliyoruz sizleri kanımızla, canımızla.."ah bi sağlıkla doğsa.." en sevdiğimiz dua oluyor..kıpırdıyosunuz içimizde..sabırsızlanıyoruz.."ah bi doğsa da o beni tekmeleyen ayakları yesem.." diyoruz..bitiyo dokuz ay..nası müthiş bi kavuşma..hep şükür hali..sonra gecelerce başınızda bekliyoruz..siz uyusanız da bekliyoruz..olur ya, ya nefessiz kalırsanız uykunuzda! Allah korusun! zevkle, şevkle bekliyoruz.."amaaan sağlıklı olsun da varsın ben uykusuz kalayım.." diyoruz.."ah" diyoruz "bi anne dese!" sonra büyüyosunuz biraz..ilk adımlarınız geliyor.."ah yürüyo!" daha da büyüyosunuz..yürümeyi bırak koşmaya başlıyosunuz..

sonra bi sabah uyanıyoruz..biz anneler kahvaltı hazırlıyoruz ailemize..siz kapıdan çıkarken gülümsüyoruz..aklımıza sizi öğrendiğimiz an geliyor, dokuz ay geliyor, doğumunuz geliyor, ilk dişiniz, ilk yürüyüşünüz, ilk anne deyişiniz, o bitmicek sandığımız uykusuz gecelerimiz geliyor..gülümsüyoruz.."ah yavrum büyüdü de ekmek almaya bile gidiyo.." diyoruz......

sonrası karanlık..sonrası yok..sonrası kopkoyu bi karanlık..

çocuk öldürmenin destan yazmak sayıldığı bi memlekete doğurdum seni oğlum..özür dilerim bebeğim.....