Muvakkithane Caddesi, Ali İsmail Korkmaz Caddesi olsun!

ben insan öldürmedim hiç..insan öldürenlerle empati yapmam, yapamam..yine de kendimi zorlayınca düşünmeye çalışıyorum; tabancayla çeker vurursun ölür diyorum, bıçağı saplarsın denk getirirsin ölür diyorum, ama döverek insan nası öldürülür aklım almıyor benim! o çocuk eminim ki bir yerden sonra yalvarmıştır vurmayın diye..nasıl sağır olur ki insanın kulakları o yalvarmalara rağmen vurmaya devam eder? allah yarattı demeden nasıl vurur bir insan bir insana? neyin hıncı, neyin kini, neyin acısını çıkarmak istediler ki? ben görüntüleri izleyemedim..yüreğim kaldırmadı..ama o anı düşündükçe aklıma sadece cenin pozisyonu almış kendini sakınmaya çalışan bir çocuk geliyor..nasıl kıyılır ki?

gülüşü güzel, dünyalara bedel çocuk..ben seni unutmayacağım..çocuğum da seni unutmasın, okusun istedim..sen o gün hepimiz için sokaklardaydın..ben kendi adıma sana teşekkür ederim..bir de hakkını helal et..beş kişisiniz siz, söyle onlara hepsi haklarını helal etsinler!

cumartesi günü arin, ben ve babası kadıköy nazım hikmet kültür merkezine gittik..Muvakkithane Caddesi, Ali İsmail Korkmaz Caddesi olsun diye dilekçe imzaladık..

bu çocukların ismi yaşasın, unutulmasın.....

bir çocuk daha var 87 gündür ölüme direnen..berkin..biliyorum ki ayağa kalkacak..ekmeğini alıp evine, annesine dönecek..ben inanıyorum....